worldsAfar.blogspot.com

ΜΑΜΑ, ΟΙ ΕΛΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΕΣ ΖΑΧΑΡΗ!

Αίνος με χιόνι, Ξενόπουλο Κεφαλονιά
Ζάχαρη στις ελιές, και όχι μόνο.
Η χιονοθύελλα στη Νέα Υόρκη βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη και φαίνεται πως θα τα καταφέρει ο Jonas - ναι, έχει και όνομα - να βολευτεί στις πρώτες θέσεις της σελίδας με τα σχετικά ρεκόρ. Δεν ήρθε από τον παγωμένο Καναδά στον βορά, ήρθε από νότια, από εκεί που έρχονται οι τροπικές θύελλες και τυφώνες. Ξεκίνησε ήπια μέσα στη νύχτα αλλά μέχρι να ξημερώσει είχε αλλάξει γνώμη.
Τι περιμένεις, όμως;  Προκοπή;  Άντρας και Υδροχόος είναι, ένας σκέτος αέρινος μπελάς!

Κάθε φορά που προσπαθώ - όχι πάντα με επιτυχία - να βγώ από την πόρτα, επιστρέφω φορτωμένη τόσο χιόνι που η μάνα μου περιμένει στο κατώφλι με την σκούπα στο χέρι για να με τινάξει πριν μπω μέσα. Και με ένα αινιγματικό χαμόγελο που με ζόρι το κρατάει να μην γίνει τρανταχτό γέλιο. Μετά από κάποιες επαναλήψεις, σπάω:
- Γιατί γελάς βρε μάνα, αστείο είναι που δεν μπορώ να πάω μέχρι το πεζοδρόμιο;
- Εεε! Με τόση ζάχαρη..., και αρχίζει να γελάει.
Την κοιτώ με απορία.
-Δε θυμάσαι; με ρωτάει. Και μετά μου εξηγεί.
 Ήταν η πρώτη φορά που είδα χιόνι από κοντά, δύομισι χρονών, εκεί, στο Ξενόπουλο. Βγήκα - όπως μου λέει - στο κατώφλι και άρχισα να φωνάζω,
"Μαμά, έλα να δεις! Μαμά, οι ελιές είναι γεμάτες ζάχαρη!"
Κεφαλονιά, χιόνι, Αίνος, Ξενόπουλο
Το Ξενόπουλο με χιόνι - 2006.


Ήταν ακόμα εποχές που η ζάχαρη δεν είχε αποκτήσει κακιά φήμη και οι μανάδες μας την πασπάλιζαν γενναιόδωρα πάνω από το Βιτάμ και το σπιτικό ψωμί.
Εποχές που μετρούσαν την ένταση και επιπτώσεις του χιονιά με τη λάμα του μαχαιριού, όχι σε ίντσες, πόδια, ή έστω πόντους και μέτρα. Με εκείνα τα μαχαίρια με την ξύλινη λαβή.
Βύθιζε ο πατέρας μου το μαχαίρι στο χιόνι που είχε μαζευτεί πάνω στο πεζούλι και έβγαζε πόρισμα. Αν η λάμα χωνόταν μέχρι τη μέση, το χιόνι είχε φτάσει μέχρι τα Καμπιτσάτα και ίσως, ξεπερνώντας το όριο στ' Αμπελά τη Βρύση, στο Αράκλι. Αν την σκέπαζε ολόκληρη, είχαν χιόνι και τα Τζανάτα, με σοβαρές επιπτώσεις στα περιβόλια με τις λεμονοπορτοκαλιές. Η κάλυψη και τμήματος της ξύλινης λαβής του μαχαιριού είχε ιδιαίτερη βαρύτητα, και το πόρισμα περιείχε και μια δόση θαυμασμού:
"Μωρέ μπράβο, το έφτασε μέχρι τα γουλιά στα Αράγια!"
Με άλλα λόγια, είχε φτάσει το χιόνι μέχρι τα βότσαλα της παραλίας του Πόρου.
Χιονιάς 2006 Αινος Κεφαλονιά
Ο Αίνος από την σωστή πλευρά!


Ναι, εκείνο το κάπως άκομψο, και καθόλου επιστημονικά διαβαθμισμένο, όργανο - το ταπεινό κουζινομάχαιρο - δεν έπεφτε ποτέ έξω.
Μεγαλώνοντας, έμαθα και εγώ να μετράω το μέγεθος του χιονιά, αν και όχι με τόση ακρίβεια. Ήξερα, όμως, τα ορόσημα στο Μεγάλο Βουνό που σκίαζε το χωριό: το κουτούπι στη Σπηλιά, τη λαγκάδα δίπλα από τα Λακκώματα, το λιοστάσι Απόπερα, το χωράφι στη Ρομπόλα.
'Εμαθα πως η Τραμουντάνα δεν είναι παράξενο γυναικείο όνομα αλλά ο Βοριάς που γεμίζει τις ελιές με ζάχαρη!
Μόντε Νέρο Κεφαλονιά
Αντάρα στα Λακκώματα του Μαύρου Βουνού.
Σε άλλα χρόνια και άλλους τόπους, έμαθα να μετρώ το χιόνι σε ίντσες και πόδια, και να μην το βλέπω σαν κάτι περίεργο, ασυνήθιστο, ή εξαιρετικό.

Ακόμα και στα χρόνια της επιστροφής στην Κεφαλονιά, καμία χιονιά δεν μου έκανε εντύπωση όταν την αντίκριζα από την "λάθος πλευρά" του Αίνου - το Αργοστόλι, τη Λειβαθώ, την Εικοσιμία.  Κάπως ξέμπαρκο έμοιαζε το χιόνι πάνω στις γυμνές χαράδρες και στις μυτερές κορυφές. Στην άλλη πλευρά, εκεί που το βουνό είναι πραγματικά Monte Nero, κάθε χιονισμένο έλατο είναι ένας μικρόκοσμος, κάθε πουρνάρι ένα ξαπόσταμα για την φοβερή κυρά Τραμουντάνα μέχρι να φτάσει στη θάλασσα.
 Ναι, η άλλη πλευρά του Αίνου είναι η σωστή πλευρά.
Ο λόγος; Βλέπει την Ανατολή κατάματα κάθε πρωί, κρατάει τον ήλιο όσο κρίνει απαραίτητο, και μετά τον πετάει πίσω της - κάπως νωρίς - για να χαρούν και οι υπόλοιποι, λιγότερο προνομοιούχοι,  το ηλιοβασίλεμα. Αλλά, όχι πριν κρατήσει και λίγα χρώματα για πάρτη της.
Και για έναν ακόμα λόγο.
Εκείνη τη χαράδρα πάνω από την Σπηλιά.
Μια μόνιμη καρδιά, η απαραίτητη ανταπόδοση, το δώρο του Μεγάλου Βουνού στον Ήλιο.

Monte Nero, Kefalonia
Η καρδιά - δώρο στον ήλιο.

Ανατολή στο Ξενόπουλο, Κεφαλονιά
Ανάλογα με την εποχή, ο ήλιος ξυπνάει πίσω από την Άτρο ή το Πηροβούνι.


Ανατολή πέρα από την κληματαριά
Ανατολή καδραρισμένη στην κληματαριά.
Ηλιοβασίλεμα πάνω από το Στενό του Πόρου, Κεφαλονιά
Ό,τι κλέβει η ανατολή από το ηλιοβασίλεμα.
Θέα από Κεφαλονιά προς Πελοπόννησο και Στερεά Ελλάδα
Το προνόμιο της ανατολικής πλευράς - όταν δεν έχει δικό της χιόνι, δανείζεται τα βουνά της Πελοποννήσου και Στερεάς Ελλάδας.
Θέα από Κεφαλονιά στα απέναντι βουνά
Χιονισμένα βουνά, πέρα από την Άτρο, στις απέναντι ακτές του Ιονίου. 





υ.γ. α'
- Επιστροφή στην πραγματικότητα. Έχει ξημερώσει εδώ και δεν μπορώ να φανταστώ ποιο φτιάρι θα μπορέσει να μαζέψει όλη αυτή τη ζάχαρη που σκόρπισε ο ανόητος Jonas - που δεν είναι καν Βοριάς!
Όπως λέμε: It's the shoveling, stupid!


υ.γ. β' - Μια παλαιότερη δημοσίευση στο blog KEFALONIA WORLD, με λιγότερη "ζάχαρη" και περισσότερη ανεμελιά  μια και το φτιάρισμα ήταν ευθύνη άλλων.